A veces ocurre que la línea que se haobstinado durante tanto tiempo en mantener separados los géneros de la prosa yla poesía se diluye empecinada, como si su existencia hubiese provocado unacontención injusta durante largo tiempo.. DesVerseando gusta de mostrar un juegodinámico entre los dos géneros, pasando de la prosa a la poesía por el puroplacer de disfrutar del trayecto. Diez relatos cortos manchados de la esenciapoética y un poemario impregnado de atinadas interrupciones de la norma, ofrecenesta nueva experiencia. Personajes de cuento como Abel, el ángel caído o la atormentada Leonor nos llevan de la mano a la desembocadura …

Al recuperar el adagio de Erasmo de Rotterdam, Los Silenos de Alcibíades, Jesús Gallego Montero identifica en clave poética a sus alumnos con los silenos de la tradición clásica. Para el poeta, sus alumnos son y serán siempre, en contra de toda (des)educación, los ?Silenos de Alcibíades?, esos adolescentes a los que tanto se critica por ser adolescentes, se manipula y se les educa como bienes futuros de producción; sin embargo, viven en la poética del disimulo, ocultando un tesoro bajo su envoltura de sileno. En gran parte, todos los hombres representamos un sileno invertido que esconde las cosas excelentes, …

Hitzen arteko Kaosean ahots bakarra bilatu beharrean dugu Gogoa: zetazko hitzak, hitz metalikoak, ozenak, mutuak, lantazgileak, zauritzaileak, ausartak, lotsatiak, sekretuak, publikoak, ulerkorrak, inozentziaz beteak, faltsuak, hutsak.Kaosaren metaketa hortan, norberaren ahots berria ? estreina gabea ? lortu ahal izateko anabasan eroritako hotsak errekonozi behar ditugu.?norberak errekonozi ditzala bereak / bere saminak / ernai zituen hoiek?Airean kulunkatzen diren ahotsak, hondarrean zizelkatutako lorratzak itsasoaren ahoak irentsiko dituen arte. Hitz hondakinak, hitz-erdiak, sakabanaturik asfaltoko gristasunean, eramanak eta ekarriak zapaten zoruetan, kaleetako ur putzuetan hondoratuak.?eraman bitza haizeak / handik eta hemendik / bakoitzak bere burua deskubri beza / bakoitzak bere zidorra har beza / xirimol …

Errekara doa neska gaztea goizalde fresko batean. Ez baita eguzkia goratu zeruaren erdira, ez baitu zeruak erakutsi, lainoen artetik, urdinaren oparia. Sartu da errekara neska gaztea, plista-plasta. Entzun ditu, ozta-ozta, ahazturaren lehen zurrumurruak eta koxk egion dio ur hotzak oin txikietan. Bere izotzetara erakarri du urak, maitasunez, neskaren odola. Ubeldu zaizkio oinak masusta bi bailiran urrezko sastrakan. Irten da uretatik neska. Irten da haurra isuriaren zoramenetik. Etzan da belarretan eta, magiaz betea, beretzat agertu da eguzkia, erreka lagunaren ertza epeldurik. Horitu da belarra. Horitu dira hostoak zuhaitzetan. Goritu da lurra suaren gainean. Goritu da burdina herriaren barruan.

Kirmen Uribek itsas kanten eta poemen antologia pertsonal bat egin du, ahozko tradizioko altxorrak jaso eta euskal idazleen idatziekin elkarrizketan jarriz. Alde batetik ahozko kantuak eta beste batetik idatzizko poemak txirikordatu egin ditu; kantu zaharrekin hasi eta XXI. men-deko poemekin bukatu, tartean bertsoak, bertso-jarriak, kantak, poema errimatuak eta askeak tartekatuz. Hau ez da bilduma bat, sorta baizik. Itsasoaren aitzakian sortutako guztia jasotzeko hainbat liburu beharko lirateke. Kirmen Uribek hobetsi egin du liburuaren osotasuna, poemak eta kanta solteak baino. Hobetsi egin ditu kantak poemak baino, eta poema klasikoak garaiki-deen gainetik. Badago testuekin jolas egiteko gogo bat. Ez dira sarrera akademikoak, litera-rioak …